Deze stad is als een dorp zo vol van verhalen. Ze worden doorgegeven van vader op zoon, van buur man naar buurman. Het zijn verhalen vol gevoel en emotie, vol humor en relativering, een glimlach vol liefde voor hun stad, Vlissingen. Maar ook van verdriet voor wat te snel en teveel verloren ging, verlies dat niet in de plaats kwam van nieuwe glorie. Veel verdriet om verlies de afgelopen decennia!Teveel schoonheid van de stad is een verhaal geworden. En achter elke naam, één woord, zit wel een verhaal. De Franse namen via de Hugenoten, de Poolse namen van immigranten lang geleden, de Belgische namen van de loodsen, een naam die stond voor een winkel, de namen van gebouwen en plekken, de namen van persoonlijkheden, de namen van de notabelen. En dan heb ik het nog niet over al die verhalen van wat zich allemaal op de werf heeft afgespeeld, daar kunnen we wel een jaar lang een theatervoorstelling mee vullen. Dat gaat over een plek, over liefde voor je vak, over collegialiteit, over trots. En die namen in die verhalen horen ook bij plekken in deze stad. Pisuisse die woonde aan het Perrydokje – straks weer helemaal zichtbaar! – en vermoord werd in een crime passionel op het Rembrandtplein in Amsterdam. Een plek IS een verhaal en daarom hou je ervan. Het eiland is het eiland, elke Vlissinger weet nu wat we bedoelen, een plek met karakter, met een geschiedenis. Je woont daar in dat historisch besef. Het gaat niet over een oppervlakkige esthetiek, of iets nu mooi en gepolijst is. Juist niet. Die verhalen gaan over de bijzonderheid van plekken, over wat je misschien op het eerste gezicht gek vindt – maar daarna nooit meer vergeet - het gaat om een omgeving waar je deel van bent, de kronkels in de boulevard (vereeuwigd als valpartij in de Giro d´Italia dus!), de asfaltvlakte die zo liefdevol glooiing heet. De stad leeft in verhalen. En ergens voel je die creativiteit onmiddellijk als je er binnenkomt, het prikkelt je fantasie. Het is hier geen huisje-boompje-beestje. Hoe kunnen we die verhalen tot leven roepen zodat ze de identiteit van de stad gaan voeden? Hoe kunnen we dat overbrengen naar nieuwelingen en bezoekers en toeristen, dat ze zo deze stad echt kunnen voelen, dat ze hem daardoor ineens snappen. De stad die je verrast, en waar je graag wil zijn…Zodat je die bijzondere plekken kunt vinden. Hier doet de omgeving iets met je, dat is de boodschap, zodat jij er ook je eigen verhaal kunt maken. De oude verhalen koppelen aan de nieuwe van vandaag! Daarom moeten we die plekken waar dat kan tot leven wekken zodat ze het verhaal weer kunnen vertellen, van toen en nu. De Palingstraat weer door laten lopen naar de Koningsweg, het hek daar weg (voor de voetganger in ieder geval snel); want waarom staat het daar nu? Zodat je zo vanuit de binnenstad door deze mooie straat naar het station loopt. De route van de tram van vroeger herstellen: vanaf de Koningsweg rechtsaf langs de Timmerfabriek direct naar de boulevard (echt door) kunnen rijden, een echte promenade naar zee! Verbindingen maken. Zo worden oude verhalen nieuwe verhalen en zo kunnen we samen de identiteit van die verloren plek die nu Scheldekwartier heet, gaan ontdekken. We verbinden het weer met de stad, en met onszelf, en zo gaan we het raadsel van deze stad langzaam blootleggen met nieuwe betekenissen!
Mariet Schoenmakers
